skip to content

Onderhandelen: De Windmolens in de Himalaya

Juridische geschillen zijn ook vaak zakelijke geschillen. Het komt dan ook vaak voor dat de weg naar de rechtbank niet wordt bewandeld, maar dat er een gesprek wordt gearrangeerd. Sedert 1986 toen ik mijn loopbaan ben begonnen, heb ik diverse onderhandelingen gevoerd  en ben daarbij ook op bijzondere plaatsen geweest. Een van deze onderhandelingen betrof een zaak midden jaren 90 waarbij mijn cliënt, een producent en leverancier was van windmolens. Deze windmolens werden via het Ministerie van Ontwikkelingshulp geëxporteerd. Een van de landen waarnaar de windmolens werden geëxporteerd was India.

 

Het was een grote order van vele miljoenen guldens, maar het was niet gemakkelijk om deze order binnen te slepen. Daarom had mijn cliënt zich ook laten bijstaan door een lobbyist, die verbonden was aan een Nederlandse multinational die gevestigd was is India en die de zakelijke praktijken van India kende.

 

Vanzelfsprekend wenste deze persoon ook een acceptabele beloning te ontvangen en daar zat toch juist de kneep. Op zich wilde mijn cliënt natuurlijk graag betalen indien de transactie dat had opgeleverd wat was voorzien. Echter van de molens die werden geëxporteerd, zijn er maar enkele ter plaatse daadwerkelijk aangekomen. Veel onderdelen zijn tijdens het interne transport ondermeer via diverse dragers naar het Himalaya gebergte verdwenen. Mijn cliënt kreeg dan ook niet betaald voor die molens die uiteindelijk nooit zijn geleverd.

 

Verder was mijn cliënt niet tevreden over het feit dat hij de Indiase autoriteiten met bijbehorende ondersteunend personeel diverse reisjes naar Nederland had moeten betalen. De kosten waren aanzienlijk. De kosten voor het omkopen van diverse sleutelfiguren bij de Indiase autoriteiten waren meer dan driehonderdduizend gulden. Er moesten gescheiden snoepreizen van de mannen en de mannen met hun gezin naar Nederland worden geregeld. Ook al omdat de transactie feitelijk niks had opgeleverd omdat er bijna geen een molen daadwerkelijk is gebouwd in het Himalaya gebergte, wilde mijn cliënt eigenlijk niks betalen aan zijn tussenpersoon in India. De inzet van het gesprek was een beloning van NGL 70.000. Na lang gesteggel ook al omdat het bedrag van diverse ambtenaren in India om te kopen erg hoog was, is er uiteindelijk een deal gesloten over een bedrag van NGL  35.000.

 

De entourage waar de onderhandelingen werden gevoerd was bijzonder. Ze vonden plaats in een kleine ruimte dat als kantoor moest doorgaan. Voor de ramen hingen nog papieren lamellen en het servies  van waaruit de koffie werd gedronken, dateerde van voor de tweede wereld oorlog. Mijn cliënt was een echte wetenschapper/techneut , gekleed in een spencer en met een originele knickerbocker. Mijn cliënt was niet blij, maar er waren natuurlijk wel diensten verricht en uiteindelijk was ook de opdracht via deze tussenpersoon bij mijn cliënt terechtgekomen. Natuurlijk had de tussenpersoon beter moeten aangeven met welke kosten mijn cliënt daadwerkelijk rekening zou moeten houden om mensen als sleutelposities te kunnen omkopen.

 

De wederpartij was ook absoluut niet blij, omdat hij maar de helft kreeg van het honorarium dat was afgesproken. In ieder geval is deze zaak niet aan de rechtbank voorgelegd, omdat er voor beide partijen risico’s aan kleefden.

 

Copyright 2016 ©|  Webdesign door: ICT meester